بای ذنب قتلت؟ در سوگ شیعیان بحرین

دیری است که فریاد برادران‌مان از منامه بلند است… دیری است که خون پاک شهیدان راه عزت و آزادگی سنگ‌فرش خیابان‌های بحرین را رنگین کرده و امنیت و آسایش مسلمانان بحرینی در تعرض مزدوران آل‌خلیفه و آل‌سعود است.
… و به‌جز اندکی آزاده و زجر دوران‌ها کشیده، هنوز هیچ جایگاه رسمی بین‌المللی و هیچ انسان‌نمای متمدنی پیدا نشده که این جنایات عظیم را محکوم کند!! کجایند مدعیان حقوق بشر؟! کجایند طرف کله کج نهادگان دموکراسی و آزادی؟! کجایند منورالفکرانی که از تمدن، فقط مفهوم کت و شلوار و کراوات را خوب فهمیده‌اند؟! که ما حرف امروز را سال‌ها قبل این‌گونه بر صحنه عالم سروده‌ایم و مدت‌هاست که می‌گوییم: اگر خاموش بنشینی گناه است…!
آل‌خلیفه از سر ناچاری میدان لوءلوء را خراب کرده است، اما نمی‌داند با دُرّ چشمان مادران مظلوم و ستمدیده و ردپای خشکیده اشک بر صورت دخترکان یتیم چه‌کند؟! بعد از این پاسخ لوءلوءهایی که در قلب هر بحرینی ایجاد شده را چه خواهد داد؟! آیا می‌تواند لوءلوء همبستگی شیعه و سنّی در مقابل ظلم و ستم را هم خراب کند؟! و آیا چاره‌ای جز تسلیم در مقابل حق هم دارد؟! مساجد را خراب کنید! حسینیه‌ها را به آتش بکشید! مسلمانان را قتل‌عام کنید! و هرچه می‌توانید رخ بنمایید که این کارها جز نشان دادن چهره پلیدتان و رونمایی از تفکر اربابان بهره‌ای دیگر برایتان ندارد!
لوءلوء، میدان باشد یا چهارراه، تفاوتی در حق‌طلبی نخواهد داشت، چرا که خون شهیدان بحرین رنگ سپید لوءلوء را به رنگ جامه آزادی و آزادگی پیوند داده است. دیگر لوءلوء متعلق به بحرین نیست، لوءلوء جهانی شده است، لوءلوء متعلق به تمام آزادگان جهان است، لوءلوء تلاءلوء ایثار است و جانبازی، حدیث عشق است و جاودانگی و لوءلوء نشانه‌ای است تا همه بدانند آزادگی تا ابد خواهد درخشید!
و پیام برادری مسلمان به عزیزان دل‌شکسته و داغ‌دیده‌اش در بحرین؛
خوشا به احوال شما که با پایمردی و استقامت خود در اتصال حلقه‌های بیداری به لحظه‌های ظهور عزیز سفرکرده عالم از هیچ کوششی دریغ ننموده‌اید! خوشا به احوال شما که لحظه‌های سخت مسیر انتظار را با رشادت‌ها و عشق وصال هموار کرده‌اید و خوشا به احوال شما که می‌دانید دفاع و پایمردی‌تان، تأخیر ظهور صاحب‌مان را نزدیک‌تر خواهد ساخت! در مسیر حقیقت عقل و عشق را به هم گره زنید و استوار بمانید که دعای خیر ما، نه! دعای خیر بزرگ منجی عالم و اصل حقیقت بدرقه راهتان است.
در پایان این کلام همه دل‌هایمان را یکی می‌کنیم و این‌گونه نوای عشق می‌سراییم:
گو به ما ظلم بی‌حساب کنند / ما امیر محاسبی داریم
خلق ظلم می‌کند تو بیا / تا بدانند صاحبی داریم!
که این از اعتقادات قلبی و باورهای دیرینه ماست و معتقدیم که صاحب ما ما را تنها نگذاشته و نمی‌گذارد…
چشم به راه ظهور اوییم!

هادی حسینی